De ongenode gast
Over leven met kanker, troost en hoop
Leen van den Berg
Wat gebeurt er met je als je te horen krijgt dat je borstkanker hebt?
Het overkwam schrijfster Leen van den Berg.
In De ongenode gast beschrijft ze scherp en indringend hoe kanker je leven overhoophaalt. Ze schrijft over vallen en ook weer opstaan. Over humor en literatuur als wapen. Over de werkelijkheid die schuilt onder de woorden en hoe je zelf weer het roer in handen kunt nemen.
‘Zo wil ik niet over mijn kanker denken. Ik focus me liever op een andere lezing van het woord ‘kankeren’: het kan-keren. Dat is de betekenis die ik eraan wil geven. Ik kan mijn ziekte niet raken door mijn woede of angst. Zachtheid en soepelheid is het beste wapen, yin als water. Je kunt water snijden met een mes. Het gaat er recht doorheen, maar als je het terugtrekt, is er geen spoor van een wond.’
– Leen van den Berg, De ongenode gast
Sofie De Pril is 34 jaar oud en alleenstaande mama als er borstkanker bij haar wordt vastgesteld, net zoals jaarlijks bij vijfhonderd andere Belgische vrouwen die jonger zijn dan veertig.
Om de bezorgde familieleden, collega’s en vrienden op de hoogte te houden van de behandelingen en de weerslag ervan op haar leven, start Sofie een whatsapp-groep op. Een tweetal keer per week deelt ze daar haar ervaringen. Onverwachts ontdekt ze zo de scheppende kracht van woorden. De teksten in Leven is de enige wet die ik erken schreef Sofie De Pril op een mobieltje, in het heetst van haar strijd.
Het boek gaat over veel meer dan een bewogen levensjaar van een jonge moeder. Het gaat over zin zoeken en samen grappige, spannende en pijnlijke momenten een plaats geven. Sofie schrijft over Leven, met een hoofdletter.
Wanneer je hoort dat je ongeneeslijk ziek bent, verandert alles. En toch draait de wereld gewoon door.
Sofie, mama van twee dochters, partner, dochter, vriendin, collega en levensgenieter, neemt je in dit beklijvende boek mee door haar dagen. Niet als patiënt, maar als vrouw die zoekt naar wat wél nog kan. Ze schrijft over haar leven met haar gezin, vrienden, collega’s en lotgenoten – en over hoe je middenin behandelingen, verlies en vermoeidheid toch kan lachen, genieten en zelfs plannen maken.
In eerlijke, warme en vaak herkenbare dagboekfragmenten deelt ze haar zoektocht naar balans: tussen zorgen en leven, tussen controle en loslaten, tussen zichtbaar ziek zijn en je toch nog ‘goed’ voelen.
Met een scherp oog voor kleine gelukjes, kwetsbare momenten én droge humor toont ze dat het leven, zelfs met kanker, nooit zwart-wit is.
Dit boek is voor iedereen die midden in de storm op zoek is naar lichtpuntjes. Want zelfs in donkere tijden kan je sporen van Sofietiviteit ontdekken.
Naar aanleiding van onze lezing “Angst voor herval na kanker” met Christel Knops ism AZORG Aalst delen we graag ook deze boekenlijst.
